Que escola escoller?

A escolarización pode facerse en centros públicos, concertados ou privados, ordinarios ou específicos. Para a elección é importante ter en conta a orientación dos especialistas en atención temperá que traballan co voso/a fillo/a.

As asociacións de atención ás persoas con parálise cerebral teñen servizos de educación para todas as idades. Os nosos centros de Pontevedra (Amencer-ASPACE) e Sada (ASPACE-Coruña) contan cun centro educativo respectivamente.

Ademais, Amencer-ASPACE conta co Centro de desenvolvemento neurolóxico infantil e de atención temperá ‘Primeiros pasos’ (de 0 a 6 anos) e a Asociación APAMP co CAI (Centro de atención á infancia), que ofrece un modelo integral de atención intervindo nas diferentes áreas do desenvolvemento do neno.

Que xoguetes debo elixir?

Os xoguetes han de ser grandes, sobre todo, na fase oral do desenvolvemento do neno/a. Neste momento levan á boca todo o que collen. Podedes pedir consello a profesionais e, cando se dea o caso, preguntar ao profesional que traballe co voso/a fillo/a achega dos seus gustos, o seu nivel de desenvolvemento e as posibles aplicacións e adaptacións do xoguete.

Tamén existen determinadas asociacións e empresas fabricantes de xoguetes que adaptan os seus produtos á etapa do desenvolvemento ou a situacións específicas do neno.

Por outra banda, podedes levar a cabo algunhas adaptacións que facilitan o xogo ao pequeno/a: cuñas de escuma, adaptadores de lapis, materiais antiescorregadizos, etc.

Como evolucionará o meu fillo/a?

A parálise cerebral abarca unha ampla variedade de causas, gravidade e problemas asociados. Algunhas persoas teñen deficiencias graves na función motora, mentres que outros teñen impedimentos leves. Algúns teñen problemas de aprendizaxe, problemas de visión ou audición. Esta diversidade fai que o prognóstico varíe dunha persoa a outra.

 

Como se pode tratar?

Ninguén mellor que vós, os pais, coñecedes aos vosos fillos. Este coñecemento, unido ao dos profesionais, con formación e experiencia en traballar con outras persoas con parálise cerebral, servirá para mellorar a calidade de vida do voso/a fillo/a.

Terapia asistida con animais
Actividade na piscina

 

 

 

 

 

 

 

 

O tratamento vira ao redor de catro grandes áreas: fisioterapia, terapia ocupacional, logopedia e terapias recreativas.

–     A fisioterapia é o alicerce do tratamento da parálise cerebral. Os programas de fisioterapia usan grupos específicos de exercicios e actividades para traballar cara a dúas metas importantes: evitar o enfraquecemento ou a deterioración dos músculos que non se usan (atrofia por desuso) e evitar que os músculos se fixen nunha posición ríxida e anormal (contractura).

O/a fisioterapeuta adoita utilizar métodos físicos como o exercicio, a manipulación, a calor ou as masaxes para axudar a que o pequeno desenvolvo pautas de movemento correctas. Tamén vos pode aconsellar sobre como levar, coller e/ou colocar ao voso/a fillo/a.

–     A terapia ocupacional xoga un papel importante para mellorar a calidade de vida do/a neno/a, xa que se centra en optimizar as funcións do tronco e mellorar a postura. O terapeuta ocupacional tentará que o voso/a fillo/a teña a maior autonomía posible e ensinaravos como actuar en casa para favorecer a súa autonomía. Axudará ao neno para aprender as actividades básicas da vida cotiá, como comer, vestirse en por si, cociñar ou facer a compra. O terapeuta ocupacional tamén coñece as adaptacións e axudas técnicas para a vida diaria que poden mellorar a vosa calidade de vida e a do voso/a fillo/a.

–     Os logopedas céntranse, durante os primeiros meses de vida, dos problemas para beber ou comer traballando con tratamentos  que inciden nas dificultades coa comida, nos casos de nenos ou nenas que teñen pouco control dos músculos que moven a súa boca, mandíbula e lingua. Máis tarde, o profesional axudaravos se voso/a fillo/a ten problemas para comunicarse. Utilizan exercicios para ensinar aos nenos e nenas a soportar dificultades específicas da comunicación, exercitando os músculos fonatorios, e aprendendo a usar dispositivos especiais de comunicación.

–     As terapias recreativas impacta os aspectos físicos, psicolóxicos e sociais dos nenos ou nenas con parálise cerebral, destacando as terapias artísticas (danza, teatro, pintura…), terapia de caricias (técnica de masaxe infantil), musicoterapia, hidroterapia, terapias asistidas por animais (terapias con cans, hipoterapia, delfinoterapia, etc.).

Pode curarse?

A parálise cerebral non ten cura, é unha lesión irreversible, que non evoluciona, aínda que os síntomas que se irán manifestando poderán cambiar ao longo da vida da persoa.

Con todo existen varios tratamentos que poden contribuír a mellorar a calidade de vida das persoas que sofren parálise cerebral, polo que é importante que o neno/para poida recibir estimulación temperá co obxectivo de potenciar ao máximo o seu desenvolvemento e compensar, na medida do posible, as alteracións ou deficiencias que presenta.

Cando se diagnostica a parálise cerebral?

Cando a familia ten a sospeita sobre o desenvolvemento do seu fillo ante diferentes manifestacións que se observaron, como sería:

  • Ausencia de coordinación á hora de realizar movementos voluntarios (ataxia).
  • Músculos ríxidos e tensos e reflexos esaxerados (espasticidade).
  • Variacións no ton muscular, que pasa de flácido a ríxido.
  • Tremores ou movementos involuntarios ao azar.
  • Dificultades para suxeitar a cabeza, sentar, gatear ou andar á idade estimada.
  • Falta de interacción coas persoas da contorna: non fixar a mirada, non responder a estímulos…

Ante calquera dúbida é importante que a familia acuda ao seu médico de cabeceira ou pediatra para que poidan realizarlle unha valoración ao neno ou nena de forma máis exhaustiva, xa que poden ser signos dunha posible discapacidade. O seu médico de cabeceira podería referir ao seu fillo ou filla a un pediatra.

A maioría dos nenos que teñen parálise cerebral son diagnosticados ao redor dos dous anos de idade, en función das manifestacións e o grao de afectación máis ou menos evidente no neno ou nena.